منجك ( monjak ) ا . پ . زنبور خرد . و ميخك و قرنفل . منجل ( manjal ) ا . ع . نام كوهى . منجل ( menjal ) ا . پ . تير كلان سوراخ‌دارى كه از سوراخ‌هاى آن زنجير هايى را كه بدان‌ها سنگهاى بزرك آويزان كرده‌اند مىگذرانند و آن را در آزمايش زور و قوت به كار مىبرند . منجل ( menjal ) ا . ع . داس و ابزارى كه بدان درو مىكنند . ج : مناجل . و سنانى كه زخم فراخ وارد مىكند . و كشت درهم پيچيده . و مرد بسيار فرزند . و شترى كه سماروغ و جز آن را با سپل بر مىاندازد . و چيزى كه كودكان بدان تخته را پاك مىكنند . منجلاب ( manjal b ) ا . ع . آب بدبوى و گنده . و گوى كه در پس حمام و مطبخ كنند تا آبهاى چركن و مستعمل در آنجا رود . منجلع ( monjale ' ) ص . ع . منكشف و گشاده . منجلى ( monjali ) ص . ع . كار هويدا و منكشف . منجلى ( monjali ) ص . پ . مأخوذ از تازى - روشن و آشكار . و آنكه از وطن خود بيرون رود . منجليق ( manjaliq ) ا . ع . منجنيق . منجم ( manjam ) ا . ع . روشن . و كان و معدن . و فلان منجم الباطل و الضلالة : اى معدنه . منجم ( manjem ) و ( menjam ) ا . ع . استخوان برآمدهء كرانه قدم . منجم ( menjam ) ا . ع . آهنى پهن كه در ميان وى زبانه ترازو باشد . منجم ( monajjam ) ص . ع . حساب شده و تعيين شده از روش ستاره‌ها . و وامى كه پاره پاره ادا كرده شود . منجم ( monajjem ) ا . ع . ستاره شناس و وقت‌شناس . منجم ( monajjem ) ا . پ . مأخوذ از تازى - ستاره‌شناس و داناى علم نجوم و كسى كه تقويم مىنويسد و آن را ترتيب مىدهد . ج : منجمان . منجمان ( manjem ne ) و و ( menjam ne ) ا . ع . به صيغه تثنيه : دو استخوان برآمده كرانه قدم . منجمان ( monajjem n ) پ . ج . منجم . منجم‌باشى ( monajjem - b ci ) ا . پ . رييس منجمان . منجمد ( monjamed ) ص . پ . مأخوذ از تازى - بسته و فسرده و اسپرد و هر چيز صلب و سخت ضد مايع . و آب منجمد : يخ . منجمع ( monjame ' ) ص . پ . مأخوذ از تازى - فراهم آمده از هر طرف . من جمله ( men - jomle ) پ . كلمهء رابطه مأخوذ از تازى - بمعنى از ميان و از جمله و از ميان همه و تماما و سراسر . و القصه و حاصل كلام . منجمين ( monajjemin ) ا . پ . مأخوذ از تازى - ستاره شناسان و دانايان علم نجوم . منجنون ( manjanun ) ا . ع . مأخوذ از منگنه فارسى - و مؤنث آيد . و دولاب و چرخ دول بزرك كه از آن آب كشند . و دهر و روزگار . ج : مناجين . منجنيق ( manjaniq ) و ( menjaniq ) ا . ع . مأخوذ از منجنيك فارسى - و بمعنى آن و مؤنث آيد . ج : منجنيقات و مجانق و مجانيق . منجنيقات ( manjaniq t ) و ( menjaniq t ) ع . ج . منجنيق . منجنيقى ( manjaniqiyy ) ص . ع . منسوب بمنجنيق . منجنيك ( manjanik ) ا . پ . فلاخن مانندى بزرك كه بر سر چوبى تعبيه كنند و سنك و خاك و آتش در آن كرده به طرف دشمن اندازند و آهنجه و بلكن و پلكن و يلكن نيز گويند . منجنين ( manjanin ) ع . لغة فى منجنون . منجو ( manju ) ا . پ . عدس . منجو ( manjovv ) ص . ع . بريده و قطع شده . و رهيده و رسته شده . منجوب ( manjub ) ا . ع . آوند فراخ شكم . منجوب ( manjub ) ص . ع . پوست پيراسته شده به پوست درخت اقاقيا و يا پوست هر درختى . و سقاء منجوب : مشك پيراسته شده به آن . منجوب ( monjaveb ) ص . ع . منكشف شده مانند ابر . منجوتكين ( manju - takin ) ا . پ . نام پيشواى گروهى از تركان . منجود ( manjud ) ص . ع . رنج ديده و اندوهناك . و هلاك شده . منجور ( manjur ) ا ع . دولاب و چرخ بزرگى كه بدان آب كشند . منجوز ( monjavez ) ص . ع . آنكه بر مىگردد و عقب مىكشد و دست از كار مىكشد . و آنكه بدشمن واگذار مىكند .